Aidi


Aidi

FCI-Standard N° 247 / 05. 05. 2003 AIDI (Chien de Montagne de l’Atlas – Aïdi) Wersja polska : Czerwiec 2010 FCI-St n° 247/05. 05. 2003 2 POCHODZENIE : Maroko.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 25.03.2003.

UŻYTKOWOŚĆ : Pilnowanie i obrona stad oraz dobytku właściciela.

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego. Bez prób pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pies tego typu występował od niepamiętnych czasów na płaskowyżu Północnej Afryki; obecnie najliczniej spotykany jest w górach Atlasu w Maroko, który to kraj jest depozytariuszem wzorca rasy. Historia tej rasy jest ściśle związana z historią na poły koczowniczych plemion górskich pasterzy; zadaniem psów było zawsze pilnowanie namiotów i dobytku ludzi, oraz obrona stad przed drapieżnikami. Należy zauważyć, że owczarki, jakie znane są w Europie, w górach Atlasu nie występują. Aidi nigdy nie pasł owiec ani bydła, a jedynie bronił przed atakiem dzikich zwierząt.

WRAŻENIE OGÓLNE : Mocny, krzepki pies, odznaczający sie siła i zwinnością. Dobrze umięśniony, suchy, mocnej, ale nie ciężkiej budowy; gęsta, kosmata sierść chroni go zarówno przed zimnem, jak i przed upałem, jakie często występują w górach. Ponadto ta gruba warstwa sierści zabezpiecza psa przez pogryzieniem podczas walki z szakalami czy innymi drapieżnikami. Aidi cechuje się żywym, zdecydowanym i skoncentrowanym spojrzeniem, wskazującym na to, że zawsze gotów jest do wypełnienia swoich obowiązków stróża, W niektórych rejonach Maroka psom pracującym obcina się uszy, a nawet ogony. FCI-St n° 247/05. 05. 2003 3

WAŻNE PROPORCJE :  Długość tułowia (od stawu barkowego do guza siedzeniowego) do wysokości w kłębie 10 : 9  Głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie 1 : 2  Długość kufy do długości głowy 11 : 24  Długość czaszki do jej szerokości 1 : 1

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT : Bardzo przywiązany i oddany właścicielowi i jego rodzinie, odznacza sie wrodzonym instynktem stróżowania i obrony. Zawsze czujny, instynktownie ocenia bliskość i wagę zagrożenia i bez lęku reaguje tak, jak potrzeba. GŁOWA : Mocna i szeroka, w proporcji do wielkości tułowia, zasadniczo kształtu stożkowatego. Nie ma na niej ani przesadnie rozwiniętych mięsni ani luźnej skóry. Kości policzkowe nie są wyraźne, a mózgoczaszka płynnie przechodzi w kufę, bez wyraźnej granicy.

MÓZGOCZASZKA : Czaszka : Szeroka i płaska, z widoczną niewielką bruzda czołową. Guz potyliczny, choć obecny, jest prawie niewidoczny. Stop : Tylko lekko zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA : Nos : czarny lub czekoladowy, stosownie do umaszczenia, dostatecznie szeroki, z otwartymi nozdrzami. Kufa : Stożkowata jak cała głowa i widocznie krótsza od mózgoczaszki. Stop długi i niezbyt mocny. Wargi : Cienkie, przylegające, czarne lub czekoladowe stosownie do umaszczenia. Szczęki : Mocne, uzbrojone w duże, białe, mocne, równomiernie rozmieszczone zęby. Uzębienie : Zgryz cęgowy (siekacze szczęki i żuchwy stykają sie krawędziami). Zgryz nożycowy lub niewielki przodozgryz z kontaktem siekaczy tolerowane. FCI-St n° 247/05. 05. 2003 4

Oczy: Średniej wielkości, ciemnego odcienia, w zależności od umaszczenia ich barwa waha się od bursztynowej po złoto brązową. Lekko skośne, z dobrze pigmentowanymi powiekami, które przy jasnych odcieniach maści sprawiają wrażenie malowanych. Spojrzenie bardzo czujne, skupione i oceniające. Uszy : Średniej długości, lekko zaokrąglone na końcach, przylegające na tyle, by nie zmieniały kształtu głowy, załamane w połowie długości, przy pobudzeniu skierowane do przodu, w spoczynku mogą być złożone do tyłu. SZYJA : Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla.

TUŁÓW : Linia górna : Musi być lekko wklęsła, ale nie zapadnięta. Grzbiet : Szeroki, dobrze umięśniony, odpowiednio długi, przechodzi w mocne, bardzo dobrze umięśnione i lekko wysklepione lędźwie. Zad : Harmonijnie opadający. Klatka piersiowa : Odpowiednio szeroka, długa i głęboka, sięga co najmniej łokcia, żebra trochę zaokrąglone. Linia dolna : Podciągnięta za żebrami rzekomymi, ale nie podkasana.

OGON : Długi, sięgający przynajmniej stawu skokowego, osadzony jako przedłużenie linii zadu, w spoczynku noszony nisko, kształtu szabli, bardzo bogato owłosiony – obfitość pióropusza świadczy o czystości krwi. W ruchu noszony znacznie bardziej wesoło, ale nie może być stale zakręcony nad grzbietem.

KOŃCZYNY KOŃCZYNY PRZEDNIE : Łopatka: Skośnie ustawiona, kłąb wyraźnie zaznaczony, kąt w stawie barkowym około 100o . Ramię : Mocne, umięśnione, skośnie ustawione i przylegające do klatki piersiowej. Podramię : Proste, solidnie zbudowane i dobrze umięśnione. Śródręcze : Krótkie i niemal pionowe. Łapa : Praktycznie okrągła, o mocnych opuszkach. Pazury mocne, ich barwa zależy od umaszczenia. FCI-St n° 247/05. 05. 2003 5 KOŃCZYNY TYLNE: Biodra i uda : Guzy biodrowe wyraźnie widoczne, uda dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami, długie. Podudzie : Katy w stawie kolanowym i skokowym mocno rozwarte, co powoduje, że zad jest podniesiony, a linia grzbietu od zadu do kłębu trochę wklęsła. Łapa : Praktycznie okrągła, o mocnych opuszkach. Pazury mocne, ich barwa zależy od umaszczenia.

CHODY : Stęp, kłus i galop : dostateczny wykrok, kończyny nie mogą być podnoszone wysoko. Typowy ruch : Krótki, szybki, zbieżny kłus. W tym tempie aidi wydaje się być niezmordowany. SKÓRA : Luźna i mocna.

SZATA SIERŚĆ : Gęsta, raczej szorstka, póldługa, długości około 6 cm, z wyjątkiem kufy i uszu, gdzie jest krótka i delikatna. Wokół szyi tworzy kryzę, szczególnie wyraźną u samców. Bardzo długa sierśc na portkach i ogonie.

MAŚĆ : Bardzo rozmaita.  Płowa : Od wyblakłej piaskowej do ciemno czerwonej. Może być pręgowana lub z czarnym nalotem lub czaprakiem różnej wielkości.  Czekoladowa: Od beżowej po kolor przypieczonego chleba. Przy jaśniejszych odcieniach może występować ciemniejszy czaprak.  Czarna W każdym z tych umaszczeń mogą występować białe znaczenia, od bardzo niewielkich po tak rozległe, że zakrywają maść zasadniczą. Wargi i nos musza być mocno pigmentowane, czarne lub czekoladowe w zależności od umaszczenia. Maść arlekinowa, błękitna i izabelowata niedopuszczalne. FCI-St n° 247/05. 05. 2003 6

WIELKOŚĆ: 52 – 62 cm.

WADY : Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.  Krępa budowa.  Głowa limfatyczna.  Wąska czaszka.  Uszy zbyt długie lub zbyt krótkie.  Brak stopu lub stop zbyt mocny.  Spojrzenie rozbiegane, dzikie lub bez wyrazu.  Nos częściowo różowy, brak pigmentacji powiek lub nosa.  Zła postawa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE :  Agresja lub wyraźna lękliwość.  Szpiczasta kufa.  Oczy jastrzębie.  Uszy stale stojące.  Przodozgryz lub tyłozgryz z utratą kontaktu siekaczy.  Ogon stale zakręcony nad grzbietem.  Pióropusz na ogonie nie dość obfity.  Krótka sierść.  Maśc arlekinowa, błękitna lub izabelowata.  Wnętrostwo jedno- lub obustronne. Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany. N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Cechy podstawowe:

Nazwa polska:
Nazwa angielska: Atlas Shepherd Dog
Numer FCI: 247
Umaszczenie psa:

Wygląd psa:

Wzrost psa (min): 52 cm
Wzrost psa (max): 62 cm
Waga psa (min): 35 kg
Waga psa (max): 35 kg
Wzrost suki (min): 52 cm
Wzrost suki (max): 62 cm
Waga suki (min): 25 kg
Waga suki (max): 35 kg
Rozmiar psa:
Rozmiar suki:
Rodzaj sierści: